Storythai

วันนี้ได้ยินข่าวบางอย่างแล้วรู้สึกหดหู   สะเทือนใจมาก

เพื่อนเล่าให้ฟัง + หาอ่านในเน็ต  ได้ใจความว่า . . .

นักศึกษาปี 1 มหาวิทยาลัยขอนแก่น (เราก็เรียนที่นี่)

ถูกฉุดไปข่มขืน  ระหว่างกำลังขับมอเตอร์ไซด์กลับหอคนเดียว

คนที่ฉุดไป คือ  เด็กจากสถานพินิจที่อยู่ติดมหาวิทยาลัย 6 คน พวกมันปีนรั้วหนีออกมา...

เวลาเกิดเหตุ  ประมาณตี 1 กว่า  ได้ยินมาว่าที่น้องเค้ากลับดึกเพราะมีการซ้อมเชียร์ . . .

เส้นทางนั้น คือ ทางไปหอ 8 หลัง 9 หลัง   ขอยืนยันเลยว่า  "เปลี่ยวมาก"

ชาวบ้านแถวนั้นบอกว่า เห็นพวกเดนมนุษย์นี้ปีนรั้วออกมาบ่อยครั้ง

พอปีนออกมาก็มาก่อเหตุทำร้ายร่างกาย  ชิงทรัพย์ ข่มขืนเป็นประจำ แต่มีการ "ปิดข่าว"

ร้องเรียนไปสถานพินิจแล้ว  แต่ก็ "เงียบ"

ลิ้งข่าว

http://www.komchadluek.net/detail/20091124/38702/6โจ๋ปีนรั้วสถานพินิจรุมโทรมนศ.ปี1ชาวบ้านล้อมจับ.htm

.

.

เรารู้สึกได้เลยว่าเหตุการณ์แบบนี้มันใกล้ตัวเรามาก

และเป็นเรื่องเลวร้ายมากนะ  สำหรับผู้หญิง  

เมื่อก่อนเราก็ใช้ชีวิตแบบเสี่ยง ๆ นะ

เดินทางตอนกลางคืนคนเดียว 

อ่านหนังสือข้างนอก  ดูแลป ตี2 ตี3 กลับหอคนเดียว

เคยทำอย่างนั้น  ตอนนั้นไม่ได้คิดถึงเรื่องร้าย ๆ   ไม่กลัวอะไร . . .(โชคยังดี)

แต่จุดเปลี่ยนของความคิดเกิดขึ้นเมื่อได้ดูคลิปข่าวดาวมหาลัย ถูกน้ำกรดสาด

แล้วเค้าพูดประมาณว่า  ตอนเค้าพักรักษาตัว  เค้าบ่นกับแม่ว่า

เมื่อไหร่หนูหาย   หนูทนกับสภาพนี้ไม่ไหวแล้ว

แม่เค้าก็เลยบอกเค้าว่า 

"แม่เลี้ยงหนูมา กว่าหนูจะพูดได้  กว่าจะเดินได้  กว่าจะโตได้ขนาดนี้

ใช้เวลานานแค่ไหนแม่ก็ยังรอได้  

แล้วทำไมรักษาตัวไม่กี่ปีหนูจะรอไม่ได้  อดทนหน่อยนะ"

ประโยคนั้นทำให้เรารู้สึกได้เลยว่า "ชีวิต มีค่ามาก"

พ่อแม่ ใช้เวลาค่อนชีวิตเพื่อดูแลเรา  คอยดูการเติบโตของเรา

ทำไมเราไม่ยอมเสียเวลาซักนิดเพื่อดูแลตัวเองให้สมกับความรักความห่วงใยที่ได้รับ

พวกคุณเป็นแบบนี้รึเปล่า . . .

เข็มขัดนิรภัย   อึดอัด  เสียเวลาคาด  ไม่ใส่

หมวกกันน๊อก  เสียเวลา  ผมเสียทรง ไม่ใส่

ขับรถเร็ว ๆ  จะได้ถึงเร็ว ๆ  ขับช้า เสียเวลา   ไม่ทันใจ . .

 ผับ บาร์  เหล้า เบียร์  กิน กิน กิน เมา เมา เมา  ปลดปล่อย  คลายเครียด

ฯลฯ

ทำไมยังใช้ชีวิตเสี่ยง ๆ . . .

รักตัวเองให้ได้ถึงครึ่งของพ่อแม่ก็ยังดี . .

รอบคอบกับชีวิตให้มากขึ้น  คงไม่เสียเวลามากนักหรอก . . .

ทุกวันนี้เราก็ใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังมากขึ้น  ไม่ทำอะไรเสี่ยง ๆ แล้ว

คาดเข็มขัดนิรภัย  สวมหมวกกันน๊อคตลอด

ไม่เดินทางคนเดียวตอนดึก ๆ

ไม่ไปทางเปลี่ยว ๆ คนเดียวแล้ว

ประตูห้องมีกี่กลอน  ก็ล๊อกให้หมด  (ปกติมี 2 แต่พ่อมาติดเพิ่มให้กลายเป็น 3 แล้ว)

พยายามไม่นอนดึก   ช่วงนี้นอนเร็วขึ้น  เพื่อสุขภาพ

พยายามกินผัก  ผลไม้ให้มากขึ้น  เพื่อสุขภาพ

ทุก ๆ อย่างทีทำ  ไม่ได้ทำเพราะห่วงตัวเอง

แต่เพราะห่วงพ่อกับแม่   ไม่อยากให้ต้องมาห่วงเรา

อยากให้สบายใจว่าเราคอยระมัดระวังตัว  และปลอดภัยดี . . .

สำหรับเรื่องของน้องปี 1 ที่โชคร้าย  เป็นสิ่งสะท้อนอะไรหลาย ๆ อย่างรอบตัวเรา

ความโชคร้าย

ความประมาท  ใช้ชีวิตบนความเสี่ยง

มหาวิทยาลัยไม่ปรับปรุงเ้ส้นทางเปลี่ยว ๆ ซึ่งเป็นทางหลักของ นศ. ต้องใช้สัญจร

กิจกรรมมหาวิทยาลัย  รุ่นพี่  ไม่ควบคุมเวลา  ไม่ดูแลน้อง ไม่เช็ค ปล่อยให้กลับคนเดียวดึก ๆ ...

สถานพินิจ   เพิกเฉย  ประมาท  สะเพร่า

. . . . . . . .

ถ้าเรายอมเสียเวลาหันมาดูแลตัวเอง  ดูแลสังคมให้มากขึ้น . . อะไร ๆ คงดีขึ้น

เสียใจกับน้องจริง ๆ ค่ะ

ขอให้คิดซะว่าเป็นแค่ฝันร้าย

ให้มันผ่านไป . . . .

อนาคตยังมีอะไรดี ๆ รออยู่นะ

อย่าเพิ่งหมดศรัทธาในชีวิต . . .

.

ปล.  depress จัง   ไม่มีสมาธิอ่านหนังสือเลย :(

.