Storythai

เมื่อปลายเดือนมีนานู่นนน

ไปเสม็ดมาอีกแล้ว

ปีก่อนก็ไป  สนุกมากกกกกกกกก

ปีนี้ก็ไปอีก  เพื่อนแต่ละคนไปแบบอารมณ์อยากพัก   อยากชิวกะทะเล 

บางคนก็แบกความทุกข์มาทิ้ง  บางคนก็มาเก็บเกี่ยวความสุขจากทะเล

เราเองก็ไปด้วยอารมณ์นอย ๆ  อยากปลดปล่อยความคิด  เรื่อยเปื่อยไปกะทะเล

ไม่มีอารมณ์ถ่ายรูป    ไม่มีอารมณ์ฉีกยิ้มให้กล้อง   รูปก็เลยมีน้อย ๆ

ปีนี้ไปไม่ค่อยเล่นน้ำเท่าไหร่   ไปทำอะไรที่ปีก่อนไม่ได้ทำ

ก็ไปเช่ามอไซด์ขี่ไปรอบเกาะ    แต่ไม่ใช่คนขับนะ

ทางมันโหดร้ายมาก   ขับไม่ได้เลย  กลัวพาเพื่อนตายก่อน

ก็เลยต้องให้เพื่อนขับให้ เพราะมันโปรกว่า ฮ่าๆ

ไปตอนบ่าย  แดดสุดยอด  ดำ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

เท้ายังดำเป็นรอยรองเท้าไม่หายเลย  ผ่านไป 2  เดือนแล้วเนี่ย T^T

แพน กะ หมาทะเล

หนุ่ม ๆ ของทริปนี้

บ้านพัก (ที่ไม่ใช่ของเรา T T) อยู่ที่สินสมุทร

ไปเดินเล่นตอนเช้า ๆ

ปล. แพน  เมื่อไหร่จะเขียน  รออ่านอยู่นะ

เมื่อปลายเดือนมีนานู่นนน

ไปเสม็ดมาอีกแล้ว

ปีก่อนก็ไป  สนุกมากกกกกกกกก

ปีนี้ก็ไปอีก  เพื่อนแต่ละคนไปแบบอารมณ์อยากพัก   อยากชิวกะทะเล 

บางคนก็แบกความทุกข์มาทิ้ง  บางคนก็มาเก็บเกี่ยวความสุขจากทะเล

เราเองก็ไปด้วยอารมณ์นอย ๆ  อยากปลดปล่อยความคิด  เรื่อยเปื่อยไปกะทะเล

ไม่มีอารมณ์ถ่ายรูป    ไม่มีอารมณ์ฉีกยิ้มให้กล้อง   รูปก็เลยมีน้อย ๆ

ปีนี้ไปไม่ค่อยเล่นน้ำเท่าไหร่   ไปทำอะไรที่ปีก่อนไม่ได้ทำ

ก็ไปเช่ามอไซด์ขี่ไปรอบเกาะ    แต่ไม่ใช่คนขับนะ

ทางมันโหดร้ายมาก   ขับไม่ได้เลย  กลัวพาเพื่อนตายก่อน

ก็เลยต้องให้เพื่อนขับให้ เพราะมันโปรกว่า ฮ่าๆ

ไปตอนบ่าย  แดดสุดยอด  ดำ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

เท้ายังดำเป็นรอยรองเท้าไม่หายเลย  ผ่านไป 2  เดือนแล้วเนี่ย T^T

แพน กะ หมาทะเล

หนุ่ม ๆ ของทริปนี้

บ้านพัก (ที่ไม่ใช่ของเรา T T) อยู่ที่สินสมุทร

ไปเดินเล่นตอนเช้า ๆ

ปล. แพน  เมื่อไหร่จะเขียน  รออ่านอยู่นะ

ฟังเพลงของ groove Riders ทีไร จะละลายทุกที >_<

ตอนนี้ก็ตี 1 กว่า ๆ แล้ว    นอนไม่หลับง่ะ   เลยมานั่งฟังเพลง

ชอบทุกเพลงเลยยยยย     อ่ะ   เอาลงเพลงนึงละกัน  ^____^

โอ๊ยยยย  จะละลายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

:D

เมื่อปลายเดือนมีนานู่นนน

ไปเสม็ดมาอีกแล้ว

ปีก่อนก็ไป  สนุกมากกกกกกกกก

ปีนี้ก็ไปอีก  เพื่อนแต่ละคนไปแบบอารมณ์อยากพัก   อยากชิวกะทะเล 

บางคนก็แบกความทุกข์มาทิ้ง  บางคนก็มาเก็บเกี่ยวความสุขจากทะเล

เราเองก็ไปด้วยอารมณ์นอย ๆ  อยากปลดปล่อยความคิด  เรื่อยเปื่อยไปกะทะเล

ไม่มีอารมณ์ถ่ายรูป    ไม่มีอารมณ์ฉีกยิ้มให้กล้อง   รูปก็เลยมีน้อย ๆ

ปีนี้ไปไม่ค่อยเล่นน้ำเท่าไหร่   ไปทำอะไรที่ปีก่อนไม่ได้ทำ

ก็ไปเช่ามอไซด์ขี่ไปรอบเกาะ    แต่ไม่ใช่คนขับนะ

ทางมันโหดร้ายมาก   ขับไม่ได้เลย  กลัวพาเพื่อนตายก่อน

ก็เลยต้องให้เพื่อนขับให้ เพราะมันโปรกว่า ฮ่าๆ

ไปตอนบ่าย  แดดสุดยอด  ดำ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

เท้ายังดำเป็นรอยรองเท้าไม่หายเลย  ผ่านไป 2  เดือนแล้วเนี่ย T^T

แพน กะ หมาทะเล

หนุ่ม ๆ ของทริปนี้

บ้านพัก (ที่ไม่ใช่ของเรา T T) อยู่ที่สินสมุทร

ไปเดินเล่นตอนเช้า ๆ

ปล. แพน  เมื่อไหร่จะเขียน  รออ่านอยู่นะ

ฟังเพลงของ groove Riders ทีไร จะละลายทุกที >_<

ตอนนี้ก็ตี 1 กว่า ๆ แล้ว    นอนไม่หลับง่ะ   เลยมานั่งฟังเพลง

ชอบทุกเพลงเลยยยยย     อ่ะ   เอาลงเพลงนึงละกัน  ^____^

โอ๊ยยยย  จะละลายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

:D

บางทีก็เหมือนเป็นรูปปั้นหินที่สำคัญ

บางทีก็เหมือนเป็นเศษหินเล็ก ๆ

เสียงตะโกนของเศษหิน . . .หายไปกับสายลม

อย่าพยายามเรียกร้องให้รูปปั้นนี้ส่งเสียงเลย

มันสลายกลายเป็นเศษหินไปตั้งนานแล้ว

อาจจะดูเหมือนไม่สนใจ  ไม่รู้สึกอะไร

แต่จริง ๆ มันรู้สึกเต็มไปหมด

จนไม่รู้แล้ว . .

ว่ากำลังรู้สึกยังไงอยู่

โกรธ...

โกรธแทบตาย

แล้วไง

ทำอะไรได้

โกรธแทบตาย  แต่โกรธไม่ได้

เบื่อหน่ายเต็มทน

บางทีก็อยากให้โลกนี้มีเรา่คนเดียวพอ

หรือบางทีโลกนี้ไม่มีเราแค่คนเดียวอาจจะดีกว่า 

อึ ด อั ด

เมื่อปลายเดือนมีนานู่นนน

ไปเสม็ดมาอีกแล้ว

ปีก่อนก็ไป  สนุกมากกกกกกกกก

ปีนี้ก็ไปอีก  เพื่อนแต่ละคนไปแบบอารมณ์อยากพัก   อยากชิวกะทะเล 

บางคนก็แบกความทุกข์มาทิ้ง  บางคนก็มาเก็บเกี่ยวความสุขจากทะเล

เราเองก็ไปด้วยอารมณ์นอย ๆ  อยากปลดปล่อยความคิด  เรื่อยเปื่อยไปกะทะเล

ไม่มีอารมณ์ถ่ายรูป    ไม่มีอารมณ์ฉีกยิ้มให้กล้อง   รูปก็เลยมีน้อย ๆ

ปีนี้ไปไม่ค่อยเล่นน้ำเท่าไหร่   ไปทำอะไรที่ปีก่อนไม่ได้ทำ

ก็ไปเช่ามอไซด์ขี่ไปรอบเกาะ    แต่ไม่ใช่คนขับนะ

ทางมันโหดร้ายมาก   ขับไม่ได้เลย  กลัวพาเพื่อนตายก่อน

ก็เลยต้องให้เพื่อนขับให้ เพราะมันโปรกว่า ฮ่าๆ

ไปตอนบ่าย  แดดสุดยอด  ดำ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

เท้ายังดำเป็นรอยรองเท้าไม่หายเลย  ผ่านไป 2  เดือนแล้วเนี่ย T^T

แพน กะ หมาทะเล

หนุ่ม ๆ ของทริปนี้

บ้านพัก (ที่ไม่ใช่ของเรา T T) อยู่ที่สินสมุทร

ไปเดินเล่นตอนเช้า ๆ

ปล. แพน  เมื่อไหร่จะเขียน  รออ่านอยู่นะ

ฟังเพลงของ groove Riders ทีไร จะละลายทุกที >_<

ตอนนี้ก็ตี 1 กว่า ๆ แล้ว    นอนไม่หลับง่ะ   เลยมานั่งฟังเพลง

ชอบทุกเพลงเลยยยยย     อ่ะ   เอาลงเพลงนึงละกัน  ^____^

โอ๊ยยยย  จะละลายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

:D

บางทีก็เหมือนเป็นรูปปั้นหินที่สำคัญ

บางทีก็เหมือนเป็นเศษหินเล็ก ๆ

เสียงตะโกนของเศษหิน . . .หายไปกับสายลม

อย่าพยายามเรียกร้องให้รูปปั้นนี้ส่งเสียงเลย

มันสลายกลายเป็นเศษหินไปตั้งนานแล้ว

อาจจะดูเหมือนไม่สนใจ  ไม่รู้สึกอะไร

แต่จริง ๆ มันรู้สึกเต็มไปหมด

จนไม่รู้แล้ว . .

ว่ากำลังรู้สึกยังไงอยู่

โกรธ...

โกรธแทบตาย

แล้วไง

ทำอะไรได้

โกรธแทบตาย  แต่โกรธไม่ได้

เบื่อหน่ายเต็มทน

บางทีก็อยากให้โลกนี้มีเรา่คนเดียวพอ

หรือบางทีโลกนี้ไม่มีเราแค่คนเดียวอาจจะดีกว่า 

อึ ด อั ด

วันนี้ไปโรงเรียนที่เคยเรียนตอนอนุบาลและประถมมา

เปลี่ยนไปมาก  . . .

หายไปมาก  และเพิ่มขึ้นมามาก

ตอนนั้นรู้สึกว่าโรงเรียนกว้างมาก  

บันไดตึก ป5. ป.6 สูง ชัน น่ากลัว  ขึ้นลงทีไรต้องระวังสุดชีวิต

ลานใต้ต้นหูกวางข้างสนามวอลเล่ย์กว้างมาก ๆ  เล่นอะไรได้หลายอย่าง

ลานจอดรถหน้าตึกอำนวยการก็กว้างเหมือนกัน

สนามเด็กเล่นกว้างดีนะ

โรงอาหารอยู่ไกลมั่ก ๆ  พักเที่ยงทีไร   ท้อใจทุกครั้ง  ทำไมมันไกลยังงี้

แต่วันนี้ทำไมกลับรู้สึกว่ามันเล็กลง

บันไดที่ขึ้นทีไรก็ต้องคอยระวัง ดู ๆ ไปก็ธรรมดานะ  ไม่เห็นจะสูงจะชันอย่างที่คิด

ลานข้างสนามวอลเล่ย์ . . . . ไม่เห็นจะกว้างเลย

ลาดจอดรถหน้าตึกอำนวยการ . . . .  จอดรถได้ไม่กี่คันเอง

โรงอาหาร . . . ก็ไม่ไกลเท่าไหร่นี่

สนามเด็กเล่นทรุดโทรมขึ้นมาก และก็ไม่เห็นจะกว้างใหญ่อะไรซักเท่าไหร่ ของเล่นใหม่ ๆ ก็ไม่มี

ทำไมวันนี้อะไร ๆ มันดูเล็กลงไปหมด

มันไม่ได้กว้างใหญ่เหมือนในความคิดอีกแล้ว

ทำไมนะ

เพราะเราโตขึ้นอย่างนั้นหรอ . . .

เราโตขึ้นแล้วโรงเรียนจะเล็กลงอย่างนั้นหรอ . . .

โรงเรียนที่กว้างใหญ่แบบนั้น

คงมีแค่เมื่อก่อนเท่านั้นแหละมั้ง . . .

ความคิดที่ว่าโรงเรียนมันกว้างใหญ่ดีจัง

ก็คงมีแค่เมื่อก่อนเท่านั้นแหละมั้ง . . .

เมื่อปลายเดือนมีนานู่นนน

ไปเสม็ดมาอีกแล้ว

ปีก่อนก็ไป  สนุกมากกกกกกกกก

ปีนี้ก็ไปอีก  เพื่อนแต่ละคนไปแบบอารมณ์อยากพัก   อยากชิวกะทะเล 

บางคนก็แบกความทุกข์มาทิ้ง  บางคนก็มาเก็บเกี่ยวความสุขจากทะเล

เราเองก็ไปด้วยอารมณ์นอย ๆ  อยากปลดปล่อยความคิด  เรื่อยเปื่อยไปกะทะเล

ไม่มีอารมณ์ถ่ายรูป    ไม่มีอารมณ์ฉีกยิ้มให้กล้อง   รูปก็เลยมีน้อย ๆ

ปีนี้ไปไม่ค่อยเล่นน้ำเท่าไหร่   ไปทำอะไรที่ปีก่อนไม่ได้ทำ

ก็ไปเช่ามอไซด์ขี่ไปรอบเกาะ    แต่ไม่ใช่คนขับนะ

ทางมันโหดร้ายมาก   ขับไม่ได้เลย  กลัวพาเพื่อนตายก่อน

ก็เลยต้องให้เพื่อนขับให้ เพราะมันโปรกว่า ฮ่าๆ

ไปตอนบ่าย  แดดสุดยอด  ดำ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

เท้ายังดำเป็นรอยรองเท้าไม่หายเลย  ผ่านไป 2  เดือนแล้วเนี่ย T^T

แพน กะ หมาทะเล

หนุ่ม ๆ ของทริปนี้

บ้านพัก (ที่ไม่ใช่ของเรา T T) อยู่ที่สินสมุทร

ไปเดินเล่นตอนเช้า ๆ

ปล. แพน  เมื่อไหร่จะเขียน  รออ่านอยู่นะ

ฟังเพลงของ groove Riders ทีไร จะละลายทุกที >_<

ตอนนี้ก็ตี 1 กว่า ๆ แล้ว    นอนไม่หลับง่ะ   เลยมานั่งฟังเพลง

ชอบทุกเพลงเลยยยยย     อ่ะ   เอาลงเพลงนึงละกัน  ^____^

โอ๊ยยยย  จะละลายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

:D

บางทีก็เหมือนเป็นรูปปั้นหินที่สำคัญ

บางทีก็เหมือนเป็นเศษหินเล็ก ๆ

เสียงตะโกนของเศษหิน . . .หายไปกับสายลม

อย่าพยายามเรียกร้องให้รูปปั้นนี้ส่งเสียงเลย

มันสลายกลายเป็นเศษหินไปตั้งนานแล้ว

อาจจะดูเหมือนไม่สนใจ  ไม่รู้สึกอะไร

แต่จริง ๆ มันรู้สึกเต็มไปหมด

จนไม่รู้แล้ว . .

ว่ากำลังรู้สึกยังไงอยู่

โกรธ...

โกรธแทบตาย

แล้วไง

ทำอะไรได้

โกรธแทบตาย  แต่โกรธไม่ได้

เบื่อหน่ายเต็มทน

บางทีก็อยากให้โลกนี้มีเรา่คนเดียวพอ

หรือบางทีโลกนี้ไม่มีเราแค่คนเดียวอาจจะดีกว่า 

อึ ด อั ด

วันนี้ไปโรงเรียนที่เคยเรียนตอนอนุบาลและประถมมา

เปลี่ยนไปมาก  . . .

หายไปมาก  และเพิ่มขึ้นมามาก

ตอนนั้นรู้สึกว่าโรงเรียนกว้างมาก  

บันไดตึก ป5. ป.6 สูง ชัน น่ากลัว  ขึ้นลงทีไรต้องระวังสุดชีวิต

ลานใต้ต้นหูกวางข้างสนามวอลเล่ย์กว้างมาก ๆ  เล่นอะไรได้หลายอย่าง

ลานจอดรถหน้าตึกอำนวยการก็กว้างเหมือนกัน

สนามเด็กเล่นกว้างดีนะ

โรงอาหารอยู่ไกลมั่ก ๆ  พักเที่ยงทีไร   ท้อใจทุกครั้ง  ทำไมมันไกลยังงี้

แต่วันนี้ทำไมกลับรู้สึกว่ามันเล็กลง

บันไดที่ขึ้นทีไรก็ต้องคอยระวัง ดู ๆ ไปก็ธรรมดานะ  ไม่เห็นจะสูงจะชันอย่างที่คิด

ลานข้างสนามวอลเล่ย์ . . . . ไม่เห็นจะกว้างเลย

ลาดจอดรถหน้าตึกอำนวยการ . . . .  จอดรถได้ไม่กี่คันเอง

โรงอาหาร . . . ก็ไม่ไกลเท่าไหร่นี่

สนามเด็กเล่นทรุดโทรมขึ้นมาก และก็ไม่เห็นจะกว้างใหญ่อะไรซักเท่าไหร่ ของเล่นใหม่ ๆ ก็ไม่มี

ทำไมวันนี้อะไร ๆ มันดูเล็กลงไปหมด

มันไม่ได้กว้างใหญ่เหมือนในความคิดอีกแล้ว

ทำไมนะ

เพราะเราโตขึ้นอย่างนั้นหรอ . . .

เราโตขึ้นแล้วโรงเรียนจะเล็กลงอย่างนั้นหรอ . . .

โรงเรียนที่กว้างใหญ่แบบนั้น

คงมีแค่เมื่อก่อนเท่านั้นแหละมั้ง . . .

ความคิดที่ว่าโรงเรียนมันกว้างใหญ่ดีจัง

ก็คงมีแค่เมื่อก่อนเท่านั้นแหละมั้ง . . .

เฮ้อออ

เมื่อปลายเดือนมีนานู่นนน

ไปเสม็ดมาอีกแล้ว

ปีก่อนก็ไป  สนุกมากกกกกกกกก

ปีนี้ก็ไปอีก  เพื่อนแต่ละคนไปแบบอารมณ์อยากพัก   อยากชิวกะทะเล 

บางคนก็แบกความทุกข์มาทิ้ง  บางคนก็มาเก็บเกี่ยวความสุขจากทะเล

เราเองก็ไปด้วยอารมณ์นอย ๆ  อยากปลดปล่อยความคิด  เรื่อยเปื่อยไปกะทะเล

ไม่มีอารมณ์ถ่ายรูป    ไม่มีอารมณ์ฉีกยิ้มให้กล้อง   รูปก็เลยมีน้อย ๆ

ปีนี้ไปไม่ค่อยเล่นน้ำเท่าไหร่   ไปทำอะไรที่ปีก่อนไม่ได้ทำ

ก็ไปเช่ามอไซด์ขี่ไปรอบเกาะ    แต่ไม่ใช่คนขับนะ

ทางมันโหดร้ายมาก   ขับไม่ได้เลย  กลัวพาเพื่อนตายก่อน

ก็เลยต้องให้เพื่อนขับให้ เพราะมันโปรกว่า ฮ่าๆ

ไปตอนบ่าย  แดดสุดยอด  ดำ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

เท้ายังดำเป็นรอยรองเท้าไม่หายเลย  ผ่านไป 2  เดือนแล้วเนี่ย T^T

แพน กะ หมาทะเล

หนุ่ม ๆ ของทริปนี้

บ้านพัก (ที่ไม่ใช่ของเรา T T) อยู่ที่สินสมุทร

ไปเดินเล่นตอนเช้า ๆ

ปล. แพน  เมื่อไหร่จะเขียน  รออ่านอยู่นะ

ฟังเพลงของ groove Riders ทีไร จะละลายทุกที >_<

ตอนนี้ก็ตี 1 กว่า ๆ แล้ว    นอนไม่หลับง่ะ   เลยมานั่งฟังเพลง

ชอบทุกเพลงเลยยยยย     อ่ะ   เอาลงเพลงนึงละกัน  ^____^

โอ๊ยยยย  จะละลายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

:D

บางทีก็เหมือนเป็นรูปปั้นหินที่สำคัญ

บางทีก็เหมือนเป็นเศษหินเล็ก ๆ

เสียงตะโกนของเศษหิน . . .หายไปกับสายลม

อย่าพยายามเรียกร้องให้รูปปั้นนี้ส่งเสียงเลย

มันสลายกลายเป็นเศษหินไปตั้งนานแล้ว

อาจจะดูเหมือนไม่สนใจ  ไม่รู้สึกอะไร

แต่จริง ๆ มันรู้สึกเต็มไปหมด

จนไม่รู้แล้ว . .

ว่ากำลังรู้สึกยังไงอยู่

โกรธ...

โกรธแทบตาย

แล้วไง

ทำอะไรได้

โกรธแทบตาย  แต่โกรธไม่ได้

เบื่อหน่ายเต็มทน

บางทีก็อยากให้โลกนี้มีเรา่คนเดียวพอ

หรือบางทีโลกนี้ไม่มีเราแค่คนเดียวอาจจะดีกว่า 

อึ ด อั ด

วันนี้ไปโรงเรียนที่เคยเรียนตอนอนุบาลและประถมมา

เปลี่ยนไปมาก  . . .

หายไปมาก  และเพิ่มขึ้นมามาก

ตอนนั้นรู้สึกว่าโรงเรียนกว้างมาก  

บันไดตึก ป5. ป.6 สูง ชัน น่ากลัว  ขึ้นลงทีไรต้องระวังสุดชีวิต

ลานใต้ต้นหูกวางข้างสนามวอลเล่ย์กว้างมาก ๆ  เล่นอะไรได้หลายอย่าง

ลานจอดรถหน้าตึกอำนวยการก็กว้างเหมือนกัน

สนามเด็กเล่นกว้างดีนะ

โรงอาหารอยู่ไกลมั่ก ๆ  พักเที่ยงทีไร   ท้อใจทุกครั้ง  ทำไมมันไกลยังงี้

แต่วันนี้ทำไมกลับรู้สึกว่ามันเล็กลง

บันไดที่ขึ้นทีไรก็ต้องคอยระวัง ดู ๆ ไปก็ธรรมดานะ  ไม่เห็นจะสูงจะชันอย่างที่คิด

ลานข้างสนามวอลเล่ย์ . . . . ไม่เห็นจะกว้างเลย

ลาดจอดรถหน้าตึกอำนวยการ . . . .  จอดรถได้ไม่กี่คันเอง

โรงอาหาร . . . ก็ไม่ไกลเท่าไหร่นี่

สนามเด็กเล่นทรุดโทรมขึ้นมาก และก็ไม่เห็นจะกว้างใหญ่อะไรซักเท่าไหร่ ของเล่นใหม่ ๆ ก็ไม่มี

ทำไมวันนี้อะไร ๆ มันดูเล็กลงไปหมด

มันไม่ได้กว้างใหญ่เหมือนในความคิดอีกแล้ว

ทำไมนะ

เพราะเราโตขึ้นอย่างนั้นหรอ . . .

เราโตขึ้นแล้วโรงเรียนจะเล็กลงอย่างนั้นหรอ . . .

โรงเรียนที่กว้างใหญ่แบบนั้น

คงมีแค่เมื่อก่อนเท่านั้นแหละมั้ง . . .

ความคิดที่ว่าโรงเรียนมันกว้างใหญ่ดีจัง

ก็คงมีแค่เมื่อก่อนเท่านั้นแหละมั้ง . . .

เฮ้อออ

เป็นแค่มนุษย์ตัวเล็ก ๆ บนโลกใบใหญ่

แค่เศษเสี้ยวของจุดเล็ก ๆ ในจักรวาลนี้

แค่นั้นเอง